“Iedereen is welkom, we staan voor iedereen klaar, zowel jong als oud”

CONT/N/naamloos

Ze begon ooit als vrijwilligster bij stichting BAS (Bewonersactiviteiten Schilderswijk), maar is samen met haar man inmiddels hét gezicht van Stichting Fakonahof. Met haar overige inspanningen voor de wijk en haar werkzaamheden bij de Haagse Hopjes, kan zij gerust een plaatselijk icoon worden genoemd. Mies Marijt, geboren en getogen in de Schilderswijk, kent de buurt en haar bewoners als geen ander. Een portret van een ondernemende, veelzijdige en enthousiaste bewoonster, die zich (het liefst op de achtergrond) met hart en ziel inzet voor haar wijk, de Schilderswijk. 

 

Mies zet haar eerste stappen als vrijwilliger bij stichting BAS. Deze stichting, die wordt opgericht in december 1984 en vanwege een tekort aan financiële middelen ter ziele gaat in mei van het jaar 1998, wilde door het organiseren van activiteiten de Schilderswijk van haar slechte imago afhelpen. Als ‘BAS’ ophoudt te bestaan denkt Mies samen met haar man lang na over een manier waarop zij het gat dat is ontstaan kunnen opvullen. Uiteindelijk besluiten zij de stoute schoenen aan te trekken en samen met de gemeente en de Bewoners Organisatie Schilderswijk (B.O.S.) een nieuwe stichting op te richten die door het organiseren van activiteiten de buurtbewoners dichter bij elkaar wil brengen.


Stichting Fakonahof
In de maanden daaropvolgend worden de nodige administratieve zaken uitgezocht en wordt de nieuwe stichting vormgegeven. In 1999 ziet Stichting Fakonahof daadwerkelijk het levenslicht. De stichting, die inmiddels zo’n 12,5 jaar bestaat, doet van alles. Samen met haar man en tal van vrijwilligers organiseert Mies allerlei activiteiten voor de mensen bij hen in de buurt. In de loop der jaren is de stichting ook een plek geworden waar mensen terecht kunnen met bijna al hun vragen. Of het nu hulp bij het maken van huiswerk is of het schrijven van een sollicitatiebrief, het kan allemaal. Iedereen is welkom, we staan voor iedereen klaar, zowel jong als oud.” De mensen waarvoor de activiteiten worden georganiseerd zijn zelf ook niet te beroerd om hun handen uit de mouwen te steken en Mies en Dirk af en toe te helpen bij de activiteiten die zij organiseren. “De ene keer doen er meer vrijwilligers mee dan de andere keer, maar gemiddeld zijn het er ongeveer twintig”, vertelt Mies. “Ouders lopen bijvoorbeeld mee als er een optocht is, we krijgen van alle kanten wel hulp, ook veel van oudere jongeren. Die brengen dingen over aan de kinderen die wij vroeger aan hen vertelden”, voegt Mies toe. “De kinderen die vanaf hun jeugd bij de stichting betrokken zijn komen er nog steeds en zijn altijd bereid je te helpen, er is dus altijd wel iemand.”

Hutten bouwen
Als ik Mies vraag naar een activiteit uit het verleden die haar is bijgebleven, hoeft ze daar niet lang over na te denken “Voor de kinderen en voor onszelf is dat altijd het hutten bouwen.” Dit is een jaarlijks terugkerende activiteit die dit jaar vanwege de beperkte financiële middelen helaas geen doorgang kon vinden. Tijdens ‘het hutten bouwen’ gaan kinderen uit de buurt aan de slag op het Fakonahofplein en spijkeren en schroeven daar de mooiste hutten in elkaar, waar zij vervolgens ook echt een nachtje in mogen slapen. Uiteraard wordt hierbij door de volwassenen uit de wijk wel toezicht gehouden. De volgende ochtend wordt dan eerst met z’n allen ontbeten en vervolgens worden de hutten weer afgebroken, wordt alles netjes opgeruimd en krijgen de kinderen een diploma en een vaantje.


Appeltjes van Oranje
In 2006 wordt Stichting Fakonahof beloont voor haar inzet en grote betekenis voor de wijk. De stichting ontvangt één van de drie jaarlijkse ‘Appeltjes van Oranje’. Dit is een prijs die jaarlijks door het Oranje Fonds wordt toegekend aan drie bijzondere, innovatieve of succesvolle projecten en initiatieven op het gebied van maatschappelijk welzijn en sociale cohesie. “Dit hadden wij zelf niet aangevraagd”, benadrukt Mies, “iemand heeft dat voor ons gedaan. Het kwam als een donderslag bij heldere hemel, je verwacht zoiets niet en als je dan ook nog uitgenodigd wordt in de Rode Hoed in Amsterdam en blijkt dat je bij de laatste tien zit, dan wordt het spannend. Uiteindelijk bleken we ook nog bij de laatste drie te zitten, toen werden we helemaal gek, zoiets maak je zelden mee en het is ook iets dat je niet meer vergeet.” De prijs wordt aan Dirk en Mies Marijt overhandigd door Prinses Maxima op Paleis Noordeinde.


Een nieuw onderkomen
Diezelfde prinses Maxima komt op 12 april 2010 ook nog eens officieel het nieuwe onderkomen van Stichting Fakonahof openen. “Dat was ook heel bijzonder”, vertelt Mies. In een onderonsje tijdens de uitreiking van het Appeltje van Oranje wordt tussen Mies en Dirk Marijt, Koningin Beatrix en voormalig burgermeester Deetman al even kort gesproken over een nieuw onderkomen. Deetman zegt toe dat zal worden gekeken naar wat er mogelijk is. Dat blijkt nogal wat te zijn en begin 2010 is het dan eindelijk zover. Een nieuw onderkomen aan het Fakonahof!


Toekomst

Mies geeft aan in de toekomst vooral op dezelfde weg door te willen gaan. “Het gaat nu goed en we willen ons blijven inzetten waar dat nodig is.”

 

CONT/N/naamloos